ఈ లోకంలో....

ఈ లోకంలో...ఈ నా దేశం లో..
ఈ నా ఇప్పటి దేహంతో ....
ఎన్నాళ్ళైనా‌ బ్రతకడమిష్టం... ఎపుడు రాలిన నాకిష్టం....
నే రాలిపోయినా నాకిష్టం.

సంసారం సాగరమైతే జల క్రీడగా జీవనమిష్టం ..
తిరిగి పుట్టుటకు మరణం వుంటే మరణం అంటే మరీ మరీ ఇష్టం...

ఈ లోకంలో...ఈ నా దేశం లో..
ఈ నా ఇప్పటి దేహంతో ....
ఎన్నాళ్ళైనా‌ బ్రతకడమిష్టం... ఎపుడు రాలిన నాకిష్టం....
నే రాలిపోయినా నాకిష్టం.

పోరపాటునా మోక్షం వస్తే పుట్టుకే లేకుండా పోతె...
ఇలా తలానికి దూరంగా ఎలాగన్నదే నాకు భయం...
అయినా నవ్వుతూ మృత్యువును ఆహ్వానించడమే నాకిష్టం...
అప్పటివరకు నా బాధ్యతను నిర్వర్తించడమే నా కర్తవ్యం.

(చిన్నప్పుడు విన్న వాక్యాలకు కొంత జత కలిపి రాసినది)

వానొచ్చింది...వానొచ్చింది...

వానొచ్చింది... వానొచ్చింది...
ఎండిన గొంతును తడపడానికి...
భూగర్భ జలాలను పెంచడానికి...
బెదిరిన రైతు గుండెకు భరోసా ఇవ్వడానికి...
కరెంటు కోతను తీర్చడానికి...
ధరలు నింగి నుంచి నేలకు దిగి రావడానికి...
బడిపిల్లలు మై మరచి నాట్యం చేయడానికి...

వానొచ్చింది...వానొచ్చింది...
ఎండిన చెరువులు నిండడానికి...
బోరు బావులను నీటితో నింపడానికి...
రిజర్వాయిర్లు తిరిగి జల కలలడడానికి...
నీటి ప్రాజెక్టుల పరవళ్ళను తనివి తీర చూడడానికి...
మన అమాత్యులకు ట్రాఫిక్ సమస్యలను తెలపడానికి...
అధికారుల మత్తు నిద్ర మేల్కొల్పడానికి...

వానొచ్చింది...వానొచ్చింది...
మన హైదరాబాద్ ప్రాణం మీదకొచ్చింది...

వానొచ్చింది....వానొచ్చింది...
హోర్డింగులు విరుచుకు పడడానికి...
భారి బానర్లు భయపెట్టడానికి..
మాన్ హొలులు మనల్ని మింగడానికి...
ట్రాఫిక్ సమస్యలు పెరగడానికి...
మంచి నీటి పైపులు కల్తీ అవ్వడానికి...
వాహనాలు నీటిలో తేలి ఆడడానికి...
మళ్లీ జీవితంతో మనం రాజీ పడడానికి...

వానొచ్చింది...వానొచ్చింది....
అందరినీ సంతోష సాగరాలలో ముంచెత్తడానికి...
కొందరి ప్రాణాలతో మాత్రం చెలగాటం ఆడడానికి...

(ఎన్నాళ్ళగానో మనం ఎదురు చూస్తున్న వాన రానే వచ్చింది...అందరికి సంతోషమే...అందరికి ఆమోదమే...అందరికి ఉపయోగమే...కాని మన హైదరాబాద్ పరిస్తితి మాత్రం అలానే వుండి. రెండు సెంటీ మీటర్ల వర్షానికే బిక్కు బిక్కు మంటుంది... ఎందరినో కబళిస్తుంది. మరి ఈ వర్షాలు ఇలాగె కొనసాగితే? వర్షాకాలములో తు తు మంత్రంగా చిన్నపాటి మరమ్మత్తులు తప్ప సాస్వత పరిష్కారం దిశగా ఎప్పుడు చర్యలు చేపదటారో ఆ వరుణ దేవుడికే తెలియాలి మరి.)

కరువు కోరల్లొ బ్రతుకు బరువు...

కరువు కరువు....ఎటు చుసిన కరువే...ఎం చేసిన కరువే...
స్వచ్చమైన నీటికి కరువే...గాలికి కరువే...
పేదవాడికి పట్టేడన్నానికి కరువే..
మధ్య తరగతి మందహాసానికి కరువే...
సంపన్నుడికి మనస్సాంతికి కరువే...

రుతుపవనాలలోను మేఘాలకు కరువే...నాట్లు వెయ్యాల్సిన రైతన్నకు నీళ్ళకు కరువే...
ఆడవారి భద్రతకు కరువే....నిజాయితీ గల నాయకులకు కరువే...

కాలుష్య రహిత వాతావరణానికి కరువే...సాఫ్ట్ వేర్ కొలువుల భద్రతకు కరువే...
పోషక విలువల పాలకు కరువే...పుట్టిన బిడ్డకు తల్లి ప్రేమ కరువే...
రసాయన రహిత పండ్లకు కరువే...నమ్మకమైన మనుషులకు కరువే...

కండి పప్పుకు కరువే....కూరగాయలకు కరువే...
స్వయన్ ఫ్లూ మందులకు కరువే...ఆసుపత్రులలో వార్డులకు కరువే...

చివరకు మనిషి భద్రతకు కరువే...దేశ భవిష్యత్తుకు కరువే...
కనీసం దేవుడికి నైవేద్యం పెట్టడానికి నెయ్యికి కరువే...
కరువు కోరల్లో మన అందరి బ్రతుకులు బరువే...

(దేశంలో ఎటు చుసిన వర్షాభావ పరిస్థితులతో, ధరలు ఆకాశానికి ఎగిరి, విద్య వుద్యోగ మరియు ఆహార భద్రత లేక విల విల లాడి అందరి బ్రతుకులు బరువై పోతున్నాయి...మళ్ళి మంచి రోజులు రావాలని....ప్రజలందరూ నిత్య సంతోషం తో వర్డ్చిల్లాలని కోరుకొంటూ....మీ అందరి ప్రతిబింబం)

తదుపరి అంశం: నగర జీవితమా? లేక నరక జీవితమా?

యాంత్రిక నగర జీవితములో నమ్మకానికి చోటు లేక, నమ్మకం అమ్మకానికి సిద్ధంగా వున్నా వేళలో, మన ప్రస్తుత నగర జీవితం పై ప్రత్యేక కధనం.... త్వరలో...

సిగ్గు సిగ్గు...

ఇరవయి ఒకటో శతాబ్దం లో వున్నామని గర్వపడనక్ఖరలేదు. శాస్త్ర సాంకేతికంగా అభివృద్ది చెందుతున్నామని చంకలు గుద్దుకో నక్ఖరలేదు. ప్రపంచీకరణ దిశగా వడివడిగా అడుగులు వేస్తున్నామని ఎవరికీ చెప్పుకో నక్ఖరలేదు.

ఎందుకంటే...

నా దేశం లో ఒక సగటు మహిళ, భారతీయ సంస్కృతికి ప్రతిరూపం, సంస్కారానికి మరో రూపం, నా సోదరి మణులు ఇంకా బిక్కు బిక్కు మంటూ దిక్కు తోచక దిగాలుగా సిగ్గుతో, ఒక చెంబేడు నీళ్ళతో బహిర్భూమికి వెలుతూనె వున్నారు. ఎంతటి దౌర్భాగ్యం? ఎంతటి అమానుషం?

అందరి అవహేలనలను తట్టుకుంటూ, మాన మర్యాదలను కాపాడుకుంటూ, పోకిరి రాయుళ్ళ చేష్టల నుంచి తప్పించుకుంటూ, తన మొఖాన్ని దాచుకుంటూ మనదేశం లో ఇరవయి శాతం మంది మహిళలు ఇలాంటి హీన పరిస్తితులలో బహిర్భూమికి వెళ్ళవలసిన దుస్తితి మన పాలకులకు పట్టదా? మన అధికారులకు మత్తు వదలదా? ఈ భయంకర పరిస్తితి నుంచి వారికి విముక్తి లేదా?

సిగ్గు పడుతున్నాను.... నాగరికంగా వెనకబడ్డ నా దేశాన్ని చూసి..
సిగ్గు పడుతున్నాను.... లేక్ఖల కే పరిమితమైన నా దేసాభివ్రుద్ధిని చూసి...
జాలి పడుతున్నాను.... అమాయకులైన నా ప్రజలను చూసి...
ఎదురుచూస్తున్నాను.... మహిళల కోసం మరో స్వతంత్ర పోరాటం కోసం...

(రైలు ప్రయాణం చేస్తున్నప్పుడు దేశం లో ఎన్నో ప్రదేశాలలో ఎంతో మంది మహిళల దైన్య స్థితిని దర్పణం )

పరిచయ వాక్యం

ప్రతిబింబాన్ని దర్శిస్తున్న ప్రతి ఒక్క ఆత్మీయ మిత్రునికి స్వాగతం.

నా స్వంత బ్లాగ్ రాద్దామని చాల రోజులనుంచి ఒక చిన్న కోరిక, నా తోటి స్నేహితులు, స్నేహితురాళ్ళు బ్లాగ్స్ రాస్తుంటే, వారి అనుభవాలు వింటుంటే, బ్లాగ్స్ రాసాక వాళ్ల ఆనందం చూస్తుంటే, నాలో కూడా ఎక్కడో ఒక మూల చిగురించిన ఆశ, ఈ రోజు ఇలా తీరబోతున్నందుకు కించిత్ గర్వంగానూ, ఇంకొంచెం బిదియమ్గాను, మరి కొంచెం బాధ్యతగాను వుంది.

సరదాగా బ్లాగ్ రాసేకన్న, కొన్ని మంచి విషయాలు, నాలుగు మంచి మాటలు (ఒక వేళ చెప్పగలిగితే), నా అనుభవాలు మీ అందరితో పంచుకుంటే బాగుంటుంది అనిపించింది.
"ప్రతిబింబం" యొక్క ముఖ్య వుద్దేశం, ఒక సగటు మనిషిగా నాకు ఎదురైన అనుభవాలను, నాతొ పరిచయం వున్న, నేను చూస్తున్న మరియు గమనిస్తున్న వ్యక్తులను, మన నవ సమాజములో జరుగుతున్నా విషయాలను కొంచెం కొంటె తనం మరి కొంచెం హాస్య రసం జూడిన్చి మీ ముందు వుంచడమే....ఇందులో ప్రేమ, మమతానురాగాలు, మానవత విలువలు, ఆప్యాయతలు వుండొచ్చు, ఆనందాలు వుండొచ్చు, విషాదాలు వుండొచ్చు, అవమానాలు వుండొచ్చు, అవహేళనలు వుండొచ్చు, చతురోక్తులు వుండొచ్చు, సలహాలు వుండొచ్చు, విన్నపాలు కూడా వుండవొచ్చు సుమా...మరీ ముఖ్యముగా ఒక సగటు మనిషి ఆవేదన వుండొచ్చు, ఒక భారతీయుడి ఆవేశం వుండొచ్చు.

చెప్పడం మరిచిపోయనండోయి, మీ మనసుకు హాయినిచ్చే చిరు కవితలు కూడా వుండొచ్చు. అంటే నాకు కవిత్యం రాకపోయినా, ఏకలవ్యుడిలా ఏదో సొంతంగా రాయాలన్న తపనతో ప్రయోగాలు చేస్తుంటాను.
ఇంత సేపు మీ అమూల్యమైన సమయాన్ని నా బ్లాగ్ కోసం కేటాయించినందుకు చాల చాల థాంక్స్ అంది. ఇప్పుడు వాతావరణం చాల చల్లగా, ఆహ్లాదంగా వుంది. వెళ్లి ఒక మంచి ఫిల్టరు కాఫ్ఫీనో, వేడి వేడి మిరపకాయ బజ్జినో, కోడి కాని కోడి పకోడినో, ఇవి ఏమి కాకపోతే మన ఇంట్లో వాళ్ళని బ్రతిమిలాడి ఒక మంచి అల్లం టీనో లాగించండి మరి....

మల్లి కలుద్దాం...
ప్రతిబింబం...అందరికి...